dive 8

Choroba dekompresyjna to postrach nurków. Wywołuje ją zbyt gwałtownie zmieniające się ciśnienie otaczające organizm. Gwałtowne zmiany ciśnienia są nierozerwalnie związane z nurkowaniem – sztuka polega na tym, żeby mieć świadomość ryzyka i znać sposoby jego minimalizowania.

Największe niebezpieczeństwo w nurkowaniu

Choroba dekompresyjna (inaczej zwana kesonową) – decompression sickness/ DCS to zespół objawów będących wynikiem wytrącenia się z tkanek miękkich (głównie krwi) pęcherzyków obojętnego gazu (najczęściej azotu) w wyniku gwałtownego spadku ciśnienia. Organizm przebywający pod wodą i oddychający sprężonym gazem jest narażony na DCS przy gwałtownym wynurzaniu. Oznacza to, że ograniczyć wystąpienie choroby dekompresyjnej można przez przestrzeganie limitów czasu i głębokości (limity bezdekompresyjne), a w przypadku ich przekroczenia przez zapewnienie odpowiedniego czasu na usunięcie z organizmu nadmiaru gazu (dekompresja).

Objawy choroby dekompresyjnej

Objawy choroby dekompresyjnej to: swędzenie, bóle stawów, niedowład lub paraliż. W skrajnych przypadkach DCS może prowadzić do trwałego uszczerbku na zdrowiu a nawet śmierci.
Postępowanie w przypadku podejrzenia DCS jest mało skomplikowane – poszkodowanemu należy podać do oddychania czysty tlen i zapewnić mu komfort do momentu przybycia służb ratunkowych. Poważne przypadki mogą wymagać zastosowania komory dekompresyjnej, w której poszkodowany poddawany jest działaniu podwyższonego ciśnienia i terapii tlenowej.